płomyczek

Szczęście to przedsionek
domu malutkiego, drewnianego.
Wchodzisz cieszysz się, pachnie sosną,
tutaj brzmi ogień tak radośnie, komin spala
doszczętnie wszystko,
zanim to zrobi, zajrzysz, zachwycisz
swoją osobą.
Szczęściem karmisz, kurz pod dywanem,
biorący udział w świetnej zabawie,
jaką dzielisz się ze sobą,
szczęściem zachwycony idziesz dalej.
zerkasz i jest coraz cieplej
taplasz się w kolorach ognia
woń twego umysłu wiruje.
Nic nie uporządkowane,
brudne wnętrze.
Bałagan przeogromny
zajmuje się ogniem wieczystym
zajmuje się szczęściem,
wystarczy byś podpalił.

Femme

Krzątasz się w myślach
poplecionych
nieskładnie,
niezgrabnie,
Mówisz...
mylisz się, bawisz się słowem,
przekręcasz, odkręcasz.
Utorować czystą przestrzeń
by myśl płynęła swobodnie,
przez węża nieskażona.
Kopiesz, wykopujesz
przewracasz, księga
Twa otwarta...
Skreślenia, brud i nieczystość
włada, a naiwny mężczyzna myśli
że Pan.

Kurtyna

W za czerwonymi kurtynami złotem oszyte
stoi aktor bawiący się skoroszytem.
Tutaj Smutny aktor
weseli się skrycie.
Wesoły aktor myśli za dużo
bo babka w grobie się przewraca,
gdyż aktorstwo to nie praca.
Światłowiec znużony przekręca guziczek jak chciał,
bo spektakl widział nie raz.
Aktorzy pocą się, gimnastykują
ktokolwiek chciał to widzieć
nie przyszedł.
Wszystko barwne, zachwycające,
jednak przyszło co do czego nikt się nie śmieje...
Reżyser zawiedziony, widownia rozgoryczona
Życie to farsa, przy której teatr
bezlitośnie niszczeje.

Szczerość?

Zrób przysługę
zacznij mówić.
Zrób przysługę
bądź szczery,
ktokolwiek te słowo używa
kłamie.
Szczerości nadany kolor szarości
biel i czerń rozlane w jednym miejscu